Algieria- Moja Szczypta Orientu

W 2014 roku w Algierii powstał film opowiadający o transpłciowej bohaterce, którego produkcją zajmowała się algierska firma HKE Production Algérie, a film był kręcony w algierskim mieście Sétif i otrzymał wsparcie algierskiego Ministerstwa Kultury? 🏳️‍🌈 Krótkometrażowy film ,,Beau-frère" (N’sibi) czyli ,,Szwagier" reżysera Hassene Belaïd przenosi nas do Sétif, gdzie poznajemy Alego- młodego mężczyznę żyjącego według utartych zasad i silnie przywiązanego do społecznych norm. Pewnego wieczoru zostaje zmuszony do odwiezienia swojej transpłciowej szwagierki Habiby (tytułowego szwagra), której tożsamości nie akceptuje. To właśnie napięcie między tym, że rodzina postrzega ją jako Tahara, a ona żyje jako Habiba, stanowi jeden z ważnych elementów filmu. Wspólna droga staje się jednak czymś więcej niż zwykłą podróżą. Film porusza temat uprzedzeń, wykluczenia i relacji rodzinnych w algierskim społeczeństwie. Szczególnie interesujące jest to, że nie skupia się wyłącznie na Habibie, le...

Czerwiec jest miesiącem poświęconym zdrowiu psychicznemu mężczyzn. To dobry moment, by zobaczyć jak wygląda ten temat w Algierii, gdzie emocje mężczyzn, ich cierpienie psychiczne oraz presja społecznych oczekiwań są wciąż trudne do nazwania. Od najmłodszych lat wielu chłopców słyszy, że „mężczyzna nie płacze”, że powinien być silny i opanowany. Taki przekaz buduje określony model męskości, w którym nie ma przestrzeni na słabość, lęk czy smutek. W efekcie emocje nie znikają tylko zostają po prostu stłumione. Taki przekaz to element szerszego systemu społecznych norm, który często określa się jako toksyczną męskość. Toksyczna męskość nie tylko ogranicza emocjonalność, ale także utrudnia szukanie pomocy. Wizyta u psychologa, rozmowa o emocjach czy proszenie o wsparcie nadal bywają obciążone społecznym wstydem. W takim modelu wartość mężczyzny często wiąże się z jego siłą, zaradnością i zdolnością do utrzymania rodziny. Emocje takie jak smutek, lęk czy bezradność zostają wypchnięte poza to...

Czereśnie łączą Polskę i Algierię. W obu krajach potrafią kosztować sporo! 🍒Algierczycy cenią czereśnie za ich walory smakowe i status „owocu królewskiego” (po arabsku „hab el‑moulouk”). Niestety ich cena wciąż pozostaje wysoka (500–700 DA za kg). Dla osoby zarabiającej algierską płacę minimalną kilogram czereśni stanowi zauważalnie większy wydatek niż dla przeciętnego Polaka. 🍒 Czereśnie w algierskiej kuchni: choć najczęściej spożywa się je świeże, wykorzystuje się je także do przygotowywania soków, syropów, konfitur i domowych deserów. 🍒Festiwal Czereśni (Fête des Cerises) to lokalne święto tych owoców organizowane co roku w czerwcu w algierskim mieście Tlemcen (także w Miliana i Larbaa Nath Irathen). Promuje regionalną produkcję czereśni, lokalne wyroby, rękodzieło i kulturowe wydarzenia. Jest to okazja do świętowania sezonu czereśni (Hab Lemlouk) oraz promowania innych produktów regionalnych, lokalnych tradycji i rzemiosła, takich jak tradycyjne krawiectwo- szczególnie tlemsenia...

W Algierii dzieci są symbolem radości i dumy rodzin, choć rzeczywistość bywa bardziej zróżnicowana. To dobry moment, żeby spojrzeć na ten temat słodko-gorzko. Z jednej strony przez pryzmat miłości do dzieci, a z drugiej przez kwestie prawne i społeczne, takie jak alimenty czy sytuacja dzieci urodzonych poza małżeństwem. 🧸 Dzieci są lubianą i ważną częścią życia społecznego  W Algierii dzieci są często nazywane „radością domu”. Są w centrum życia rodzinnego, rozpieszczane przez rodziców, dziadków, ciotki i wujków. W większości przypadków są kochane, chronione i bardzo często stawiane w centrum życia rodzinnego. Relacje rodzinne są tam niezwykle silne, a dziecko bywa traktowane jako największe błogosławieństwo. W wielu rodzinach otacza je duża czułość i zaangażowanie kilku pokoleń, co sprawia, że dorastają w silnej sieci relacji i poczuciu wspólnoty. Są obecne niemal wszędzie bo w restauracjach, na rodzinnych spotkaniach, weselach czy podczas wieczornych spacerów i rzadko spotykają ...

Większość ludzi myśli, że kuskus jest „arabski”. Tymczasem jego korzenie są amazighskie (berberyjskie) i sięgają starożytnej Numidii czyli terenów dzisiejszej Algierii!  To właśnie tam archeolodzy odnaleźli naczynia do przygotowywania kuskusu datowane na czasy panowania Massinissy, króla Amazigh, czyli II wiek p.n.e. Późniejsze wykopaliska w Tiaret i okolicach Mila również potwierdziły, że kuskus był obecny w Algierii od wieków. Dopiero później rozprzestrzenił się na Maroko, Tunezję, Libię, Mauretanię i Saharę Zachodnią. Co ciekawe Algierczycy często nawet nie używają słowa „kuskus”. W zależności od regionu mówią np.: seksu, taam, berbocha, kseksou czy aberbuc. Największy szok dla Europejczyków? W Algierii kuskusu NIE zalewa się wrzątkiem! Tradycyjny kuskus gotuje się na parze w specjalnym garnku. Na dole znajduje się bulion z mięsem, warzywami i przyprawami, a para powoli gotuje ziarenka semoliny i nadaje im smak. Zalewanie go wrzątkiem byłoby tam uznane za absurd. Kuskus w Algier...

W Algierii Dzień Matki najczęściej obchodzi się 21 marca, podobnie jak w wielu krajach arabskich. Data ta została spopularyzowana w świecie arabskim przez egipskich dziennikarzy Mustafę i Alego Amina w latach 50. XX wieku i symbolicznie łączy się z początkiem wiosny. Ale w Algierii jest ciekawy niuans: ze względu na silne wpływy francuskie część rodzin (zwłaszcza bardziej nazwijmy to frankofońskich albo mieszkających we Francji) obchodzi też francuski Dzień Matki, czyli ostatnią niedzielę maja. Dlatego można spotkać Algierczyków świętujących w dwóch różnych terminach. Ciekawe jest też to, że w Algierii i innych krajach Maghrebu często bardziej uroczyście niż w Europie obchodzi się również Międzynarodowy Dzień Kobiet 8 marca więc marzec jest mocno związany z tematami kobiet i matek. Typowe obchody są raczej rodzinne i ciepłe: dzieci dają mamom kwiaty, perfumy albo drobne prezenty. Często przygotowuje się wspólny obiad, w mediach pojawiają się programy i piosenki o matkach, w szkołach dz...