Algieria- Moja Szczypta Orientu

Większość ludzi myśli, że kuskus jest „arabski”. Tymczasem jego korzenie są amazighskie (berberyjskie) i sięgają starożytnej Numidii czyli terenów dzisiejszej Algierii!  To właśnie tam archeolodzy odnaleźli naczynia do przygotowywania kuskusu datowane na czasy panowania Massinissy, króla Amazigh, czyli II wiek p.n.e. Późniejsze wykopaliska w Tiaret i okolicach Mila również potwierdziły, że kuskus był obecny w Algierii od wieków. Dopiero później rozprzestrzenił się na Maroko, Tunezję, Libię, Mauretanię i Saharę Zachodnią. Co ciekawe Algierczycy często nawet nie używają słowa „kuskus”. W zależności od regionu mówią np.: seksu, taam, berbocha, kseksou czy aberbuc. Największy szok dla Europejczyków? W Algierii kuskusu NIE zalewa się wrzątkiem! Tradycyjny kuskus gotuje się na parze w specjalnym garnku. Na dole znajduje się bulion z mięsem, warzywami i przyprawami, a para powoli gotuje ziarenka semoliny i nadaje im smak. Zalewanie go wrzątkiem byłoby tam uznane za absurd. Kuskus w Algier...

W Algierii Dzień Matki najczęściej obchodzi się 21 marca, podobnie jak w wielu krajach arabskich. Data ta została spopularyzowana w świecie arabskim przez egipskich dziennikarzy Mustafę i Alego Amina w latach 50. XX wieku i symbolicznie łączy się z początkiem wiosny. Ale w Algierii jest ciekawy niuans: ze względu na silne wpływy francuskie część rodzin (zwłaszcza bardziej nazwijmy to frankofońskich albo mieszkających we Francji) obchodzi też francuski Dzień Matki, czyli ostatnią niedzielę maja. Dlatego można spotkać Algierczyków świętujących w dwóch różnych terminach. Ciekawe jest też to, że w Algierii i innych krajach Maghrebu często bardziej uroczyście niż w Europie obchodzi się również Międzynarodowy Dzień Kobiet 8 marca więc marzec jest mocno związany z tematami kobiet i matek. Typowe obchody są raczej rodzinne i ciepłe: dzieci dają mamom kwiaty, perfumy albo drobne prezenty. Często przygotowuje się wspólny obiad, w mediach pojawiają się programy i piosenki o matkach, w szkołach dz...

Zbliża się muzułmańskie święto Eid al-Adha (prawdopodobnie przypadnie na 27 maja) więc zanim o samym święcie to dziś opowiem Wam o cenach baranów w Algierii. Dla wprowadzenia w temat powiem tylko, że kupno barana na Eid al-Adha to dla muzułmanów tradycja upamiętniająca gotowość proroka Ibrahima do złożenia ofiary bogu. Obecność barana w świątecznym menu jest trochę jak obecność karpia na polską Wigilię, tylko o znacznie większym znaczeniu religijnym i finansowym. 🐏Wszystko zależy od tego, czy chodzi o zwierzęta lokalne czy importowane przez państwo. Najważniejsze widełki cenowe wyglądają tak: ●Barany importowane przez państwo: ok. 48 000-50 000 dinarów algierskich. Państwo sprowadziło ok. milion owiec m.in. z Hiszpanii, Rumunii i Urugwaju, aby ograniczyć wzrost cen. ●Barany lokalne na rynku prywatnym: zwykle 80 000-150 000 DZD, a duże barany mogą dochodzić nawet do 200 000 DZD. 🐏Rząd algierski utrzymuje niższe ceny importowanych zwierząt dzięki zwolnieniom z VAT i ceł oraz sprzedaży ...

19 maja 1956 roku w Algierii rozpoczął się jeden z najbardziej symbolicznych strajków okresu wojny o niepodległość. Generalny Związek Studentów Muzułmańskich Algierii (UGEMA) ogłosił wezwanie do bojkotu zajęć i egzaminów. Studenci oraz licealiści mieli porzucić szkoły i dołączyć do walki o wyzwolenie kraju spod francuskiego kolonializmu. W praktyce oznaczało to coś ogromnego: młodzi ludzie świadomie rezygnowali z przyszłości, którą obiecywał im francuski system edukacji. Wielu pochodziło z niewielkiej algierskiej elity mającej dostęp do studiów. Decyzja o odejściu z uniwersytetów była więc także odrzuceniem kolonialnego modelu „awansu”, który miał tworzyć lojalne wobec Francji elity. Strajk szczególnie silnie odczuto na Uniwersytecie w Algierze. Część studentów zeszła do podziemia i zasiliła FLN czyli Front Wyzwolenia Narodowego. Inni działali poza frontem walki: organizowali tajne sieci, pomagali rannym, tłumaczyli teksty, prowadzili działalność dyplomatyczną i medialną. Wielu później...

Kim są Algierki nazywane moudjahidate, chahidate i djamilates? W algierskiej pamięci historycznej kobiety uczestniczące w wojnie o niepodległość (1954–1962) określa się różnymi słowami a każde z nich niesie inne znaczenie i emocje. ● Moudjahidate  To oficjalne określenie bojowniczek algierskiej rewolucji. Słowo pochodzi od arabskiego moudjahida: kobieta walcząca, uczestniczka walki narodowo-wyzwoleńczej. Tak nazywa się kobiety zaangażowane w rewolucję przeciw francuskiej kolonizacji: kurierki, sanitariuszki, organizatorki siatek FLN, bojowniczki miejskie, kobiety ukrywające rewolucjonistów, więźniarki polityczne. W Algierii termin ten ma bardzo silny patriotyczny wydźwięk i jest oficjalnie używany wobec kobiet uznanych za uczestniczki wojny o niepodległość. ● Chahidate To z kolei „męczennice” czyli kobiety, które zginęły za ojczyznę. Liczba pojedyncza to chahida (szahidka). Termin odnosi się do kobiet poległych, zamordowanych lub straconych podczas wojny wyzwoleńczej. Do najbardzie...

9 maja 2025 roku w Algierze zostały odsłonięte trzy pomniki ku czci bohaterskich Algierek, które odegrały ważną rolę w walce o niepodległość kraju spod francuskiej kolonizacji. Przypominam Wam bowiem, że tysiące Algierek działało jako sanitariuszki, kurierki, organizatorki siatek konspiracyjnych, bojowniczki miejskie, osoby ukrywające działaczy, więźniarki polityczne i torturowane aktywistki. Pomniki znajdują się na Place des Martyrs d’Algérie, który został utworzony jako hołd dla wybitnych postaci historycznych, które przyczyniły się do walki o niepodległość, godność i suwerenność Algierii - zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Każda z uhonorowanych Algierek poświęciła życie lub karierę dla sprawy narodowej. Upamiętnienie kobiet w walce o niepodległość podkreśla ich nieoceniony wkład, często niedostatecznie doceniany w historii. Popiersia są także edukacyjnym przekazem dla młodego pokolenia, aby znało swoją historię i czerpało inspirację z odwagi przodków. Napisy na tablicach: ●Męczennica:...